„Eksperyment” – teatr, który zaczyna się w momencie, gdy przestajesz być tylko widzem

Nieczęsto zdarza się, żeby już po kilku minutach spektaklu pojawiło się to jedno, niepokojące pytanie: czy ja na pewno tylko oglądam?

„Eksperyment” Teatru 55, który odbył się 11 kwietnia, szybko rozwiewa wszelkie wątpliwości – tutaj nikt nie pozostaje neutralny.

Na scenie zobaczyliśmy świetny, zgrany zespół: Joannę Kamińską, Stanisława Wesołowskiego, Dariusza Massę Kaweckiego oraz Emę Siemieniec. Każde z nich wniosło do spektaklu własną energię i wyrazistość, tworząc spójną, a jednocześnie wielowymiarową opowieść. Aktorzy z ogromną swobodą poruszali się między rolą a improwizacją, czujnie reagując na widownię i wciągając ją w swoją grę.

To było spotkanie z teatrem w jego najbardziej przewrotnym wydaniu – gdzie forma nie jest dodatkiem, a głównym bohaterem. Grzegorz Reszka stworzył przestrzeń, w której wszystko jest trochę „nie tak, jak powinno” – i właśnie dlatego działa tak dobrze. Świat teatralnych recenzentów, ironicznie przerysowany, okazał się zaskakująco bliski… może aż za bardzo.

Największą siłą tego spektaklu jest napięcie budowane na granicy: scena–widownia, aktor–widz, fikcja–rzeczywistość. Granicy, która z każdą minutą zaczyna się rozmywać. Widz nie ma komfortu bycia tylko obserwatorem – zostaje wciągnięty w grę, w której nie ma jednej właściwej roli.

Było błyskotliwie, momentami bardzo zabawnie, ale też niepokojąco. Ten niepokój zostaje – gdzieś pod skórą, jeszcze długo po wyjściu z sali. Bo „Eksperyment” nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego zostawia pytania. O sztukę. O ocenianie. O nas samych.

I chyba właśnie o to w tym wszystkim chodziło.

Teatr, który nie tylko opowiada historię, ale sprawdza, jak bardzo jesteśmy gotowi w niej uczestniczyć.